Maar wat is een labyrint eigenlijk?

Wat ik daarvoor kende als “labyrint” waren de bekende rondhartige of vierkante plaatjes met meerdere doodlopende paden die raadsels vormen en als doel een tijdverdrijf hebben, meestal te vinden in kinderboeken en tijdschriften. Als je het over een labyrint hebt, denk je meestal aan iets wat niet echt een labyrint is. De woordenboeken helpen ons ook niet en vergroten zelfs de verwarring, omdat ze het labyrint op een manier definiëren die niet helemaal correct is. In het Engels zijn er minstens 2 woorden daarvoor: “labyrinth” en “maze”, wat vertaald dient te worden als “labyrint” en “doolhof”.

In tegenstelling tot het “doolhof”, dat een ingewikkeld netwerk van paden met doodlopende wegen is en in de Griekse mythologie wordt vertegenwoordigd door het verhaal van Theseus, die de Minotaurus doodde en met behulp van Ariadne uit het “labyrint” ontsnapte, heeft een labyrint slechts één enkel pad dat ons onvermijdelijk naar een centrum leidt. Het kan bijvoorbeeld worden gemarkeerd met stenen op een terrein, getekend op gras of in zand om bewandeld te worden; het kan ook klein zijn, gemaakt van hout, keramiek of ander materiaal, en in dat geval kan het met de vinger worden gevolgd.

Het doolhof, dat vooral opkwam met de renaissance in tuinen in Frankrijk, Italië en Engeland, bestaat uit een ingewikkeld netwerk van paden, gemaakt van doodlopende steegjes, en heeft vooral als doel versiering en vermaak. Zoals men vaak zegt: “men verdwaalt voortdurend onderweg”. Omdat het een ingewikkelde constructie is waarin we naar een uitweg zoeken, zijn er meestal hoge muren in het driedimensionale doolhof die ons het pad niet laten zien. Onze aandacht is gericht op de buitenwereld en vereist het gebruik van ons rationele denken.

In tegenstelling tot het doolhof hebben we in het labyrint altijd een totaalbeeld van de ruimte. We spreken hier over een pad van zelfontdekking dat ons steeds dichter bij onszelf kan brengen en dat zowel kan worden gebruikt voor introspectie, reflectie, genezing, spirituele groei, gebed of meditatie, ceremonies en rituelen, enz. De focus is dus een innerlijke focus en de cognitieve competentie die hierbij een rol speelt is intuïtie.